







It is yn Jonkerslân, it jier1583.
In Jonkhear is mei in swart hynder
ûnderweis nei it Hearrenfean.
It waar is ferskriklik min, it reint oan
ien tried wei troch en in stoarmige wyn skoddet de beammen.
De Jonkhear is hastich en slacht narrich it hynder
mar it moaie dier docht syn bêst en kin net hurder.
Op it smelle paad tusken Bontebok en Jonkerslân
stiet ynienen Antsje Jans. It swarte hynder skrikt,
stegert en dan falt de Jonkhear fan it hynder yn de drek.
Antsje Jans hellet in krûdige appel ûnder har swarte
rok wei en traktearret it hynder foardat sy it
nommele dier fuortstjoert.
De drek, wêr’t de Jonkhear yn telâne kaam wie joech
wol mei, in stien ûnder de holle net.
Antsje Jans nimt de bewusteleaze Jonkhear mei nei
har hûske, wat eins net mear as in hutte is.
Nei tritich dagen wurdt de Jonkhear wekker. Hy leit
ûnder in dikke kowehûd, hat wiete doeken op ‘e holle
en leit neist in kokeal. Syn hiele bealch trillet.
Antsje Jans besiket mei in sleef de Jonkhear drinke te litten.
Dagen leit de man yn deastriid. Sleven fol mei de
hielsume drank kriget de man en úteinlik knapt hy op.
Dan ek sjocht de Jonkhear wêrút de drank skept wurdt.
Antsje Jans skept mei in sleef út de groppe.
Mislik wurdt hy wer en mei in flues foar it ferstân slacht
de Jonkhear Antsje Jans mei de sleef dea.
Letter, as de Jonkhear betinkt dat hy it libben te tankjen
hat oan Antsje Jans en har JARREWETTER, giet hy
werom nei Jonkerslân, mar der is neat mear te finen.
Al wie der nea wat west.
Ieuwen letter fûn ús oer-
fan Antsje Jans stie, in âlde put mei in brúne jarre.
Der siet in eigenaardich krûdige geur oan.
Der hong in reade sleef oan de binnenkant fan de put en
doe ‘t myn oer-
kalknagels strak en skjin en wienen ek oare krupsjes
opslach fuort. Letter kamen der kloften minsken
nei de put mei de krûdige jarre.
De put is der noch en mei in sleef putte wy út dizze boarne.
Dan giet it yn in jarretank en bottelje wy it yn flessen of in krúk.
Jo sjogge:
JARREWETTER is oarspronklik.
